Zapytaj Heidi o wykonanie czegoś tak, jakbyś zwięźle poinstruował kolegę, który jest nowy w twojej klinice: powiedz, co ma zostać zrobione, wskaż mu odpowiednie zapisy i powiedz, gdzie ma się zatrzymać. Nie potrzebujesz formuły dla każdego zapytania, ale poniższy układ pozwoli Ci uzyskać użyteczny wynik już przy pierwszej próbie.
Zacznij od układu: cel, kroki, tekst wyjściowy
Cel: Co chcesz mieć zrobione i dla którego pacjenta lub listy?
Kroki: Z jakich zapisów powinna skorzystać Heidi, w jakim okresie i co powinna z nimi zrobić?
Tekst wyjściowy: Co powinno zostać zwrócone i gdzie Heidi powinna się zatrzymać, abyś mógł to zweryfikować?
Oto różnica, jaką to robi.
Niejasne: „Zajmij się moimi poleceniami”.
Jasne: „Na podstawie moich trzech dzisiejszych sesji przygotuj skierowanie dla każdej osoby, o której wspominałem, że mam ją skierować. Skorzystaj z mojego szablonu polecenia, oznacz wszystko, czego brakuje w zapisie, i pokaż mi każdy szkic przed wysłaniem”.
Drugi przykład wskazuje źródło, zakres dat, format, na co zwrócić uwagę oraz punkt zatrzymania.
Dodaj ograniczenia istotne dla zadania: zachowaj szczegóły kliniczne, wskaż brakujące informacje, pokaż źródła, zapytaj przed zmianą zapisu. Pomiń te, które nie są istotne.
Pięć rzeczy, które precyzują zapytanie
Nazwij system: Gdy praca odbywa się poza platformą, podaj dokładnie gdzie. "Zrób to w Google Chrome." "Przejdź do mojego EDZ, Cliniko."
Nazwij pacjenta i podaj daty:„Trzy ostatnie wizyty Jane Doe” działa lepiej niż „jej niedawna historia”. Heidi nie odgadnie za Ciebie zakresu dat.
Pokaż, nie opisuj: „Tak strukturyzuję plan posiłków, używając tego formatu tabeli”. Wklej przykład. Heidi uczy się Twoich preferencji na podstawie tego, co jej pokazujesz, oraz poprawek, które wprowadzasz później, dzięki czemu uczysz ją raz, a nie poprawiasz co tydzień.
Używaj słów Heidi: Sesje, pacjenci, notatki, szablony, Routines. Odpowiadają one rzeczywistym elementom w produkcie, dzięki czemu Heidi wie, o czym mówisz.
Powiedz, gdzie zatrzymać się: „Pokaż mi przed wysłaniem”. „Sporządź szkic, nie zapisuj go”. Tryb ręczny już wstrzymuje zewnętrzne zapisy do Twojej akceptacji, ale wskazanie punktu zatrzymania usuwa wszelkie wątpliwości co do tego, co wróci.
Od czego zacząć
Wybierz jedno zadanie, które już wykonujesz co tydzień. Kończenie listy działań kontrolnych. Sporządzanie polecenia. Przygotowywanie przekazania. Przygotowywanie się do następnej kliniki.
Następnie rozwijaj to w trzech krokach:
Jedna zakończona sesja. Poproś o listę zadań kontrolnych lub szkic polecenia. Sprawdź to dokładnie.
Mały, nazwany zbiór sesji. Gdy wynik dla jednej sesji będzie poprawny, rozszerz go. Nazwij sesje, zamiast mówić „ostatnie”.
Zapisz to jako Routine. Tylko po tym, jak zobaczysz, że przepływ pracy działa poprawnie. Routine powtarza wszystko, co zapisałeś, w tym części, których nie sprawdziłeś.
Czego nie naprawi dłuższe zapytanie
Przykłady te są zapytaniami do adaptacji, a nie obietnicą, że każdy przepływ pracy jest włączony na Twoim koncie. Heidi może korzystać tylko z Routines, połączeń i narzędzi, które ma Twoje konto. Jeśli źródło nie jest połączone lub funkcja nie jest włączona, żadne przeformułowanie nie zapewni Heidi dostępu. Połącz to lub włącz, a następnie zapytaj ponownie.
Jeśli tekst wyjściowy jest nieprawidłowy
Nieprawidłowa treść lub format: Wskaż błąd, zwęź zakres i podaj przykład. „Użyj tylko tych trzech sesji. Pokaż daty i źródła. Zwróć to jako tabelę, którą Ci podałem”.
Coś brakuje: Sprawdź swoje załączniki i dostęp do źródeł. Zapytaj Heidi, które zapisy faktycznie odczytała, przed ponownym uruchomieniem.
Nieprawidłowe pole lub strefa czasowa: Podaj dokładne miejsce docelowe i strefę czasową, następnie otwórz zapisany wynik i potwierdź, że trafił tam, gdzie oczekiwałeś.
Narzędzie zawiodło lub nie jest dostępne: Sprawdź połączenie, stan aplikacji i to, co obejmuje Twoje konto. Wielokrotne przeformułowywanie zapytania nie naprawi uszkodzonego narzędzia.
Zadanie zostało wykonane częściowo: Zapytaj, co zostało zakończone, a co pozostało. Sprawdź istniejące zadania i zapisy przed ponowną próbą, aby nie skończyć z dwoma kopiami wszystkiego.
Przed zaakceptowaniem czegokolwiek
Wykonuj tę samą kontrolę każdorazowo: właściwy pacjent, właściwe źródło, właściwe daty, nic nie brakuje, a proponowana akcja jest taka, którą podjąłbyś samodzielnie. Decyzja kliniczna i wszystko, co trafia do pacjenta, pozostaje po Twojej stronie.